எனக்கு அன்பை போதித்த என் அன்னைக்கு...

கடமை கண்ணியம் கட்டுபாடினை போதித்த என் தந்தைக்கு ...

எந்நேரமும் உதவும் எண்ணத்தை போதித்த என் சகோதர சகோதரிகளுக்கு 

எனக்கு அறிவை போதித்து 

என்னையும் ஒரு நல்ல படிபரிவுமிக்க மாணவியாக உருவாகியே எனது ஆசிரியர்களுக்கு..

உங்கள் அனைவர்க்கும் எனது இனியே ஆசிரியர் தின வாழ்த்துகள்.

<கவிதைப்பெண்>

கனவிலும் என்னை காதலியாக ஏற்காத நீ.....

என் கவிதைகளில் மட்டும் வார்த்தைகளாக துடிப்பது ஏன்....

<கவிதைப்பெண்> 

வாழ்க்கைலே எந்த விஷியதிலும் 

எதுக்கும் யாருகிட்டேயும் ஏமாந்ததில்லை..... 

ஆனால் இப்போ... நா செய்த தவறால 

நானே என் இன்பத்தை அழிச்சிட்டேன்....

சிரிப்பு சந்தோசம் இதெல்லாம் என் கிட்ட வர யூசிகித்து இப்போ .... 

என்ன  செய்வது ... விதி என் வாழ்க்கைலே விளையாடுது... 

நான் மதி மயங்கியதினாலே....
<கவிதைப்பெண்>

அன்பே... எனக்காக ஒரு  கவிதை எழுதித்தாயேன்....

என்னை விரும்புவதாக அல்ல...

என்னை தவிர வேறு எந்த பெண்ணுக்கும் உன் மனதில் இடமில்லையென்று...

<கவிதைப்பெண்>

நல்லாத்தான் இருந்தேன் .... உன்னை கண்ட பின்னும் ..

நல்லாத்தான் இருந்தேன்.. 

கண்ணிமைக்கும் நொடியில் நுழைந்தது காதல்... 

உன்மேலே நுழைந்தது காதல் ....

உன்னிடம் பேசும் பொது உலகையே மறக்கிறேன்.... 

உன் முகம் மட்டுமே வந்து வந்து போகுது....

என் கண்முன்னே வந்து வந்து போகுது...  

உன் நினைவு என் மனதை மட்டுமல்ல ... என் உடம்பையும் கசக்கி பிழிகிறது....

வழிகள் கூடி சுகம் தான் இந்த காதல் புவியிலே... 

ஏனோ தெரியலே உனக்கு மட்டும் இன்னும் புரியலே.. 

இந்த இம்சைகள்... காதல் இம்சைகள் சுகமென்று 

உனக்கு புரியல... எப்போது புரியும்... உனக்கு எப்போது புரியும்....

<கவிதைப்பெண்>

காதல் வந்தால் சிலைக்கூட உன்னிடம் பேசுவதுபோல தோன்றும்......

வெயில் கூடி குளிர்ச்சியை தரும்... 

மலைக்கூடே உன்னை நனைக்காமல் விலகி செல்வதாய் தோன்றும்...

காதல் வந்தால் இன்னும் பல  மாறுதல் நிகழும் உன் உலகத்தில்..... 

உன்னையே நீ நித்தம் நித்தம் ரசிப்பாய்.....

ஒரு பொய் சொல்லடுமா.... உன் வீடு கண்ணாடியில் நீகூட அழகாய் தெரிவாய்....

அதுதான் காதல் உன்னை வந்தடைந்த நிமிஷம்...

<கவிதைப்பெண்> 

உறக்கம் என்னை தழுவவில்லை... உணவு ஏதும் வேண்டாமென்கிறது என் உடல்..யாரிடமும் பேசவும் பிடிக்கவில்லை... என் விழிகள் எப்போதும் தேங்கியே குளமாகவே இருக்கிறது... எனக்கு ஏதும் பிடிக்கவில்லை... ஏன் என் வாழ்க்கை இப்படி மாறியது... ஏன் எனக்கு இப்படி எல்லாம் நிகழ்கிறது... கண்ணாடிகுட என் முகத்தினை பார்க்க வெறுக்கிறது... வெறுக்கிறேன்... என்னை நானே வெறுக்கிறேன்... 

<கவிதைப்பெண்>

நீயாரோ நான் யாரோ என்றிருந்தோம்... ஒருநாள் உன் மெல்லிய விரல்கள் என் கையை மெல்ல பிடித்தன... நமது வாழ்க்கை பயணம் இனிதே தொடங்கியது... நான் உன் இரண்டு கைகளையும் பிடித்து நடக்க ஆரமித்தேன்.. என்ன நடந்தாலும் நமது இதயம் பிரியாது... என்ன புண்ணியம் செய்தோமோ தெரியவில்லை... உண்மை காதலில் கலந்து வாழ...
<கவிதைப்பெண்>

என்ன உலகமடா இது ........

சிலேநேரம் சில்லரைப் போல சிரிகிறது......

பலநேரம் செல்லா காசுப்போல காட்சியளிகிறது.....

கண்வித்தைபோல் மாயமானது இந்த உலகம்.....

மயங்காமல் வாழ கற்றுக்கொள்ளுங்கள் தோழர்களே..... 

மனம் திறந்து சொல்லிவிட்டேன்....
என்னை மன்னித்திடு என்றே......
உன் மனம் என் மன்னிப்பை.....
ஏற்கே மறுப்பதும் ஏனோ......