கண்ணெனும் காந்தத்தினைக் கொண்டு
நீ சினங்கொண்டு பார்க்கையில்...
வடதுருவமும் தென்துருவமும் இணைய மறுப்பதும் ஏனோ...
கயல்விழிப்போன்ற உன் காந்த கண்ணை
நான் உறிமையுடன் தொடுவதும் எப்போதோ...
<கவிதைப்பெண்>

நாணம் என்னை தீண்டி செல்ல... 
நானும் உன்னை தேடி வந்தேன்...
தேடல் தீரும் காலம் எங்கே..
அன்றே உன்னில் நான் இணைவேன்...
<கவிதைப்பெண்>

என்ன ஆச்சி எனக்கு என்ன ஆச்சி... கொஞ்ச நேரத்துல என் முச்சி நின்னெபோச்சி....
என்னடா பண்ண என்ன என்னடா பண்ண... நடந்து வந்த பாதயின் தடத்தை கூட இப்போ மறந்து போனேன்...
ஏதோ தோனுது என் உசுருக்குல... சொல்ல நினைகிறேன் ஏனோ வார்த்த வர்ல...
தொண்ட குழிக்குள்ள உன் எண்ணம் சிக்கி தவிக்கிது... 
சிக்கல தவிர்க்க திட்டம் தீட்டு... அப்படியே உன் நெஞ்சிகுள்ள என் முகத்த நிருத்து...
<கவிதைப்பெண்>

நான் ஒன்று சொல்ல
அதை தவறாக நீ புரிந்துகொண்டது ஏனோ???

சொல்லவந்த விஷயம் சொல்லித்தான் ஆகாவேண்டும்..

சொன்ன விதம் சரி இல்லை தான் .. 

உன் மனம் புண்பட்டதை நான் அறியேன்..

மன்னிப்புக்கேட்க வேண்டிய நிலைமையில் நான்

மன்னித்துவிடுங்கள்...

கொடுத்த தண்டணையை நான் முழுமனத்துடன் யேர்கிறேன்

மன்னிப்பாயா  என் மனமே.. ???

நண்பன் என்று ஆனா பின்ன

உனக்கும் எனக்கும் இடையில்

வேர எந்த தடையும் இல்லை...

நம் உறவில் விரிசலும் வர வழி இல்லை...

இந்த கவிதைப்பெண்ணின் நட்பு பூங்காவில்....

<கவிதைப்பெண்>

பூமியே நமக்கானது

சோகமும் தோல்வியும் மட்டும்

வாழ்க்கை  என்று இருக்காதே தோழா

வாழ்க்கையில் இவையெல்லாம் சகஜம்

என்று எண்ணி சமாளித்து வாழக் \

கற்றக்க்கோல் தோழா

மாற்றங்கள் பல ஏற்படலாம்

நம்பிக்கை அது மாறக்கூடாது...

காற்றில் கலந்து போகும்

மழை மேகம் போல

காலத்தின் சுழற்சியில்

காயங்களும் மாறிப்போகும்

என் தோழா...

<கவிதைப்பெண்>

போராட்டம் நிறைந்ததுதான் வாழ்க்கை...

வாழ்க்கைகு தடையாக இருக்கும் அனைத்தையும் தாண்டிவந்து...

எதிர்நிசல் போட்டு வாழ்ந்துக் காட்வேண்டும்...

அதுதான் வாழ்க்கை...

<கவிதைப்பெண்>

உன்னை கண்ட பிறகுதான் நான் நம்பிகை வாதியானேன்.....


இப்பொழுது நான் நம்புகிறேன்.....

எனக்கு நீ உனக்கு நான் என்று...

படைத்துவிட்டான் அந்த இறைவன் நம்மை...

<கவிதைபெண்>

காதல் வந்தால் நம்முள் பல மாற்றங்கள் வருமாமே...

அது என் வாழ்வில் நடக்காது...
நான் ரொம்ப தெளிவு...

என் கொஞ்ஞிடும் புண்ணகையும்...
மயக்கும் விழிகளும்...
இனிக்கும் பெஷிகளும்...
அட‌ என்ன புண்ணகை விழிகள் பெஷிகள் என்று...

ஒரெ வாகியத்தில் சொல்லவா...
நான் மொத்தமும் நீதான் நீ என்பதும் நான் தான்...
நான் என்றும் உனக்கு சொந்தம்...
இல்லை இல்லை நான் என்றும் உனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்...

அட முருகா என்ன இது...
நான் நானாக இல்லையெ... என்ன ஆச்சி எனக்கு...
என்னை அறியாமலெ என்னுள் இவ்வளவு மாற்றமா...
இதுதான் காதல் வந்தால் நிகழும் மாற்றமோ...

இப்பொழுது நம்புகிறேன்...
காதல் இதயத்தை மட்டும் இடம் மாற்ற‌து
நமது இயல்புகலையும் முழுதாய் மற்றும்...

< kavithaipen>

கடவுள் இருக்கிறார்....

பத்து மாதம் சுமையறியாது பல இன்னல்களை தாங்கி நம்மை இந்த பிரபஞ்சத்தில் காலடி எடுத்து வைக்க துணை புரிந்த அம்மாவின் உருவில்

நமக்கு உயிரை கொடுத்து இந்த பிரபஞ்சத்தில் வாழ வாய்பு கொடுத்த தந்தையின் உருவில் 

எந்த பற்றினையும் அறியாது பூவில் புதிதாய் பூத குழந்தையின் உருவில் 

தான் துன்பத்தில் இருந்தாலும் .. துன்பத்தில் இருக்கும் மற்றொருவனை பார்த்து கவலைப்பட்டது உதைவி கரம் நீட்டும்  நல்ல  உள்ளங்களின் உருவில்....  

இன்னும் சொல்லப்போனால், தன்னால் படைக்கப்பட்ட உயிரினங்கள் தான் வகுத்த விதியினை மீறி வேறு பாதையில் செல்வதைக்  கண்கொண்டு சீற்றத்தில் தன் படைப்புக்களை தானே ஆழிப்பேரலை, நிலநடுக்கம், சூறாவளி போன்ற  பஞ்சபூதங்ககளின் வழி  அழிப்பதான் வாழி கண்டுக்கொண்டேன் கடவுளின் அவதாராதினை...

<கவிதைப்பெண்>